Witamy wszystkie dzieci i drogich rodziców z Grypy Jeżyki.

W związku z zaistniałą sytuacją przesyłamy propozycje zadań do wykonania przez dzieci podczas spędzania wspólnego czasu w domu.

Pozdrawiamy serdecznie i życzymy dużo zdrowia.

Propozycje zabaw podczas nauczania zdalnego w terminie od 15 do19 listopada 2021 r.

Temat tygodnia: Mój dom

Poniedziałek Pod jednym dachem.

• Słuchanie opowiadania Ewy Stadtmüller „Pod jednym dachem”.

Ada uwielbiała przedszkolne spacery. Za każdym razem pani wybierała coś, na co trzeba było zwrócić szczególną uwagę. Mogły to być znaki drogowe, sklepy, drzewa… Tym razem wybór padł na… domy. Aby dobrze przygotować się do wyprawy, średniaki przez całe przedpołudnie oglądały na ilustracjach różne rodzaje ludzkich siedzib: afrykańskie chaty o dachach z palmowych liści, indiańskie wigwamy, eskimoskie igloo, lepianki, ziemianki, zamki i pałace.

– Za chwilę zobaczymy, jak mieszkają nasi sąsiedzi – oznajmiła pani, zapraszając „Biedronki” na małą wycieczkę po okolicy.

 – Czy wiecie, jak nazywa się taki dom? – zapytała, wskazując na stojący naprzeciw przedszkola blok.

– Mój jest taki sam! – podskoczył Wojtuś.

– Tata powiedział kiedyś do wujka, że mieszkamy w JAMNIKU.

– Pewnie miał na myśli to, że ten blok jest niski, za to dość długi, zupełnie jak jamnik – uśmiechnęła się pani.

– Zobaczcie, jak wygląda ten stojący po drugiej stronie ulicy. Przedszkolaki jak na komendę zadarły głowy w górę.

 – Ale wysoki… – stwierdził z uznaniem Kuba – jak wieża.

– I dlatego takie domy nazywamy wieżowcami – pospieszyła z wyjaśnieniem pani.

– Jeszcze dwie przecznice i będziemy na rynku. Zwróćcie uwagę, czym różnią się stojące wokół ratusza domy od tych, które widzieliśmy przed chwilą.

Gdy „Biedronki” doszły na miejsce, zaczęły uważnie przypatrywać się kolorowym, pięknie odnowionym kamieniczkom.

– Ten różowy domek ma takie ładne listki nad bramą i balkonik – zauważyła Ania.

– A ten niebieski nie.

– Za to ma wieżyczkę na dachu i okrągłe okienko – zwrócił uwagę Karol.

– Rzeczywiście – kiwnęła głową pani – każda z tych kamieniczek jest inna, a niektóre z nich to prawdziwe dzieła sztuki.

– A ja mieszkam o tam, na końcu tej uliczki – pokazała paluszkiem Lenka.

– Taki domek jak twój nazywamy jednorodzinnym – wyjaśniła pani.

– A mój to BLIŹNIAK – pochwaliła się Ada.

 – Coś ty? – parsknął śmiechem Adaś.

– Nie wiesz, że bliźniaki to takie chłopaki strasznie podobne do siebie?

– Albo dziewczyny – poparła kolegę Zuzia.

Ada poczuła się nieswojo. Na szczęście pani wybawiła ją z kłopotu.

– Bliźniakami nazywamy także jednakowe domki jednorodzinne stojące bardzo blisko siebie – wyjaśniła.

– Kiedy będziemy wracać do przedszkola, to wam takie pokażę.

– Aha – mruknął niepewnie Adaś, a Ada natychmiast odzyskała humor.

 – Jak to dobrze, że pani naprawdę zna się na domach – pomyślała.

• Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania.

 − Jak nazywają się domy, które oglądały dzieci na ilustracjach?

− W jakim domu chcielibyście mieszkać?

− Jakie domy zobaczyły dzieci na spacerze?

− Jak nazywa się dom, w którym mieszka Ada z rodziną?.

Można wyjaśnić dzieciom powiedzenia: wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej; nie ma jak w domu.

• Karta pracy, cz. 1, nr 35

Dzieci: − nazywają budynki przedstawione na zdjęciach, − mówią, jak nazywają się domy, w których mieszkają, − rysują po śladach szarych linii na rysunkach domu, − kolorują wybrany rysunek domu. (tu zdjęcie strony z książki)

• Zapraszam do zabawy ruchowej do piosenki „Mały domek mam”